Duo Aurélie Viegas en Wim Brabants



De enkelvoudige pedaalharp werd geïntroduceerd in Parijs rond 1760 en vervaardigd
tot ca. 1820. Het werd in korte tijd een modieus en erg geliefd instrument dat
bespeeld werd door dames van de Franse aristocratie, zoals Madame de
Pompadour, Marie-Antoinette en keizerin Joséphine. De snaarspanning van de
enkelvoudige pedaalharp is lager dan die van de moderne harp wat een zeer
virtuoos spel mogelijk maakt. De zilveren klank is doorzichtiger en bezit een briljante
resonantie.

Vele werken voor harp solo en harp in combinatie met andere instrumenten werden
tijdens deze periode geschreven, niet alleen door bekende harpisten zoals Johann
Baptist Krumpholtz (1742-1790) en François Joseph Naderman (1781-1835), maar
ook door bekende componisten zoals Louis Spohr (1784-1859) en Jan Ladislav
Dussek (1760-1812), wiens beide echtgenoten getalenteerde harpisten waren.
Sinds vele jaren verzamelt Wim Brabants partituren voor zowel harp met fluit als
kwartetten en trio's met harp uit de periode 1775-1830 om dit charmante repertoire
terug voor het voetlicht te plaatsen.
De harp van Aurélie Viegas heeft nog toebehoord aan Salvator Callault (1791-1839),
harpist aan de Parijse Opera.

Anton Gottlieb Heyse: ‘Grande Sonate’ op. 4 in G (1796)
Allegro moderato
Tempo di Minuetto
Presto

François Joseph Dizi: ‘Les Pensées d’Amour’ (1807)

Johann Andreas Amon: Sonate op. 95 in Es (1822)
Allegro moderato
Adagio
Rondo. Allegro non troppo

Robert Nicolas Charles Bochsa: Nocturne op. 71 nr. 3 in g (ca. 1817)